Als ik in de badkamer sta, heb ik geen kostuum nodig om een show op te voeren!

Het is een zalige warme zomerdag wanneer we kennis mogen maken met Yannick Bovy, een 32-jarig Belgisch zangtalent, die Engelstalige crooner- en jazznummers brengt en in 2012 doorbrak met ‘Better Man’. Deze jonge man met oude ziel wordt wel vaker vergeleken met Michael Bublé, maar dat ziet hij als een groot compliment. Aan de tafel ontpopt hij zich meteen tot wijnkenner, maar voor we het Belgische witblauw aansnijden leggen we hem even op de rooster met enkele stellingen.

Strak in het pak of je ‘lazy sunday outfit’?
Strak in het pak. Ik geloof in de leuze dat de ‘kleren de man maken’. Ik hou ervan om er verzorgd uit te zien. Dat verandert je gevoel en ‘zijnswijze’. Ik heb dat ook nodig om krachtig op het podium te staan. Als ik bijvoorbeeld aan de andere kant van de wereld in Maleisië – waar ik heel veel succes heb - moet optreden wil ik mij 100% voelen. Ik heb dat al van toen ik nog een heel jonge kerel was. Mijn vader had ooit een dure blazer gekocht, maar hij vond hem te groot en gaf hem aan mij. Ik daarmee naar de kleermaker om die op mijn maat te laten uitwerken. Enkele weken later zie ik mijn pa terug, die dat vestje terugziet en het nog eens aan doet. Hij volledig perplex: ‘hoe kan dat nu, dat past perfect?’. Hij wou het toen natuurlijk terug. (lacht)

Crooner of jazz?
Dan kies ik crooner. Crooner betekent een nummer met intens gevoel vertolken op een zo emotioneel geladen mogelijke manier. Frank Sinatra was één van de bekendste crooners, maar ook Andre Hazes was een crooner, smartlappen vallen hier immers ook onder. Als crooner zing ik ook wel muziek die onder de noemer jazz valt en ik hou er wel van om naar experimentele jazz te luisteren, maar dan enkel om er naar te luisteren. Als mensen aan jazz denken, denken ze meteen aan saxofoons en trompetten die complexe solo’s spelen, maar het is ook wel breder dan dat. Melodieuzer.

Engelstalige of Nederlandstalige muziek?
Ik hou van mijn eigen taal, maar om te zingen verkies ik het Engels. In alle bescheidenheid denk ik dat mijn Engels ook vrij goed is en dat mag op het conto van mijn moeder geschreven worden. Toen ik als kleine jongen in de wagen zat en we naar muziek luisterden, legde ze mij altijd goed uit wat de betekenis was achter de teksten. Mijn mama is trouwens een buitenbeentje in ons gezin. Ze houdt van het zwaardere metaalwerk zoals Guns ’N Roses en Metallica. Ik herinner mij dat ze mij naar de voetbaltraining bracht en iedereen hoorde ons van ver aankomen. Door die muziek zat ik altijd meteen vol energie. Ik heb zelfs ooit nog gesolliciteerd om zanger te worden van een rockgroepje, maar als 14-jarige bleek ik nog te jong.

Zingen in de douche of op het podium?
Ik hou van de beiden. Als ik optreed geniet ik van het publiek, maar als ik samen met mijn vrouw in de badkamer sta, dan heb ik geen kostuum nodig om een optreden te doen. Niets zo leuk als samen onnozel doen.

LP of muziek streamen op Spotify?
LP, ik heb een platenspeler geërfd van mijn grootouders - een ‘Technics’ - die staat regelmatig op. Die sound is van zo’n organische topkwaliteit, dat met niks te vergelijken valt. Alleen al het proces om een plaat op te leggen vind ik fijn, maar in de wagen staat steevast Spotify op.

Vlees of vis?
Eerder vis. Ik zal iets makkelijker vis bestellen en probeer niet te vaak vlees te eten. Dat komt ook omdat ik vooral een liefhebber ben van witte wijn. Ik verzamel, geniet en degusteer met vrienden. De meeste visgerechten of schaaldieren passen zeer goed met lekkere witte wijnsoorten. Maar ik lust zowat alles. Ik ben gek op oesters, king crab met lookboter met een goed glaasje Bourgogne: een Meursault of een Montrachet.

Dan is de volgende een binnenkopper: bier of wijn? 
Wijn, wijn, wijn,... (lacht) Hoewel ik ook wel bier lust, vind ik toch dat je kan stellen dat er zoveel meer variatie en finesse te vinden is in wijn. Het is een reflectie van het weer, terroir en wat de wijnmaker ermee doet. Voor mij een pure kunstvorm. Ik heb veel respect gekregen voor wijnmakers, omdat ze met zoveel factoren rekening moeten houden.

 

Soms brengt het lot twee gelijkgestemde zielen bij elkaar. Dat moet ook zo geweest zijn bij
de ontmoeting tussen Yannick en Hélène. Als kenner en liefhebber van het genre, was het ook niet toevallig dat haar dochter de naam Ella meekreeg. “Ik ben helemaal weg van Ella Fitzgerald”, aldus Hélène. “Zowel de muziek als de mode uit de jaren ’40 en ’50 bezorgen mij elke dag weer de nodige inspiratie. Hiermee zitten Yannick en ik op dezelfde lijn.

“Ik was meteen weg van Vertigo. Je herkent hun passie in de kwaliteit van de kledij. Ik ben iemand die graag kiest voor kwaliteit en daar hoeft niet altijd een bekend merk op te staan. De Pal Zileri kostuums springen er voor mij persoonlijk uit, maar zelf hou ik ook van het comfort van de Jacob Cohën jeans,” aldus Yannick.